நட்சத்ரமளவு...

ஷவர் வியர்க்க வியர்க்க

அப்போது தான் துவங்கியிருந்த

உன் மென் ஸ்தனங்களில் துழவி நெளிந்து

குளியலறைச் சல்லடைத் துவாரங்களில்

பிறவி முற்றுப் பெற்ற நீரின்

போதி கடந்த இளமதியத்தில்

இரண்டாம் நாள் பள்ளிக்கூடம் போகப் பயந்து

மூத்திரமிருந்து காய்ந்த கால்சட்டைக்காரனின்

வானங்களில்

நட்சத்திரங்களிடுவது குறித்துப் பதிந்தாய்

இயல்பானது போல

தகரக் கதவினை மெல்லத் திறந்த

ரப்பர் ஸ்பிரிங் வளையல் கரத்தை

இராஐ திராவகத்தாலும் கரைந்து விடாத

இருதயத்தில் இன்னமும் அடைகாக்கிறேன்

போதாது, 
போதுமெனத் தோன்றாது விரிந்த

என் வானங்களுக்கு

நட்சத்ரங்கள் வேண்டி

ஓடித் தீராத தூரங்களில்

வானம் விற்று, வானம் விற்று

இருளும் பகல்களும் சாயம் போன

நட்சத்ர விரிப்பில்

வெகாரித்து மல்லாந்து கிடக்கிறது

இன்னுமொரு முறை

உடையுரித்து புதுப்பித்த என் நாகம்

வெளுத்துப் படர்ந்த வானங்களில்

முற்றுப் பெறாமலேயிருக்கிறது

இப்போது பருத்துச் சரிந்திருக்கும் ஸ்தனத்திற்கோ

போதி நுழைந்த நீருக்கோ

தவமிருக்கும் நட்சத்திரமளவு வெறுமையொன்று...